Lange wandeltochten met berggeesten en heiligen

Vijf dagen achter elkaar wandelen? Tot nu toe durfde ik dat nog niet aan. Maar nu is er een nieuwe langeafstandswandelroute in de Tiroolse bergen die noch extreme klimtochten naar bergtoppen, noch zware hoogtemeters vereist. Hij zou ideaal zijn voor recreatieve wandelaars zoals ik, blijft op aangename hoogten en de etappebestemmingen liggen allemaal in het dal. Dat klinkt op het eerste gezicht goed. Eén ding zit me echter nog niet helemaal lekker: langs de routes zouden berggeesten hun onheil stichten. Zal ik toch de moed hebben om de Bergsagen-langeafstandswandelroute te lopen?

Eén ding vooraf: ik ga. De route tussen het Karwendelgebergte en de Tuxer Alpen is gewoon te verleidelijk, en ook de menukaarten van de beoogde berghutten en almen klinken te verleidelijk.
Ik begin in Gnadenwald, een klein dorpje op een zonnig plateau, dat op geen enkele manier mooier gelegen zou kunnen zijn. Langs de Jakobsweg loop ik naar de verborgen bedevaartskerk Maria Larch. Hier, in dit lariksbos, zou volgens de legende een boerin de aanwezigheid van de Heilige Maria bijzonder intens hebben gevoeld; in de daaropvolgende eeuwen groeide de plek uit tot een geliefd bedevaartsoord. Ook ik voel de magie van deze bijzondere plek en neem hier een langere pauze, voordat ik via het dorp Fritzens verder ga naar Wattens. De bestemming van de etappe van vandaag staat vooral bekend om de Swarovski Kristallwelten. Ook ik betreed de schitterende wonderwereld, die wordt bewaakt door een water spuwende reus. Ik voel me onmiddellijk betoverd in de wonderkamers, die onder andere door André Heller zijn ontworpen. Maar wat me nu nog meer interesseert, is welke herberg een heerlijke schnitzel voor mijn hongerige maag in petto heeft.
De volgende ochtend ga ik verder: vanuit Wattens trek ik het schilderachtige Voldertal in. Na een pauze in de Voldertalhütte, waar ik al ’s ochtends een heerlijk stukje apfelstrudel geniet, ga ik verder naar het rijk van de Glungezerreus. Hierboven zou hij ooit hebben gewoond, in een grot, en ’s nachts vaak zo verschrikkelijk hebben gebruld dat lawines en modderstromen het dal in stortten. Ook vandaag, bij prachtig, zonnig weer, krijg ik er kippenvel van. Volgens de overlevering laat hij namelijk, na een vernedering, een hele vallei in een meer verdwijnen, inclusief alle bewoners. Had hij maar beter van het prachtige uitzicht genoten, zoals ik dat nu hier doe bij het idyllische Zirbenmeer, dan was al dat onheil niet gebeurd.
Ook later, tijdens de afdaling door het geurige Zirbenbos, laat de legende me niet los. Mede daarom ben ik blij als ik in mijn gezellige pension incheck en dan mijn voeten omhoog kan leggen.

De volgende dag ben ik eindelijk helemaal in de langeafstandswandelmodus gekomen. Vol enthousiasme trek ik mijn wandelschoenen aan en ga op pad. Vandaag staan er iets minder kilometers op het programma; ik ga de etappe inkorten met een korte busrit, zodat ik meer tijd kan doorbrengen in het mooie middeleeuwse stadje Hall in Tirol.
Uiteindelijk wandel ik op mijn gemak omhoog naar Thaur en bekijk ik daar de kasteelruïne. Hier zou ooit de heilige Romedius zijn opgegroeid, de „koning van Thaur“, zoals hij in de volksmond wordt genoemd. In het naburige Romediwirt geniet ik van een Tiroler Gröstl en werp ik ook nog een blik in het Romedikirchl. Wat fijn dat ik hier geen berggeest tegenkom, maar alleen een heilige, ook al was de heilige Romedius allesbehalve een huismus (men vertelt dat hij ooit op een getemde leeuw zou hebben gereden. Maar dat is een ander verhaal).

Gelukkig was de etappe van gisteren korter, want vandaag worden mijn wandelbenen flink op de proef gesteld: we gaan naar de Thaurer Klamm en de majestueuze Kaisersäule. Bij de zogenaamde „Törl“ passeer ik de overgang naar het wildromantische Halltal. Hier voel je je onmiddellijk teruggevoerd naar een andere tijd. Daarom kan ik me uitstekend inleven in de legende die hier al sinds mensenheugenis wordt verteld. Er zou een geest in de ruige rotswanden van het Karwendel zijn die kwaad uithaalt: de Bettelwurfgeist. Een arme mijnwerker zou slechts een hard stuk brood hebben gekregen toen hij bij de poort van een klooster om een aalmoes vroeg. Toen hij vervolgens in woede het brood, een geschenk van God, tegen een rots slingerde, zou de kloosterzuster hem hebben vervloekt. Sindsdien spookt hij als geest door het Karwendelgebergte. Terwijl ik nog over het verhaal nadenk, klinkt er plotseling een luide dreun. Geschrokken kijk ik naar de rotswand naast me. Er is een steen losgeraakt, die weliswaar niet op het pad is gevallen, maar er wel net naast. Ik heb op de alm toch braaf mijn spekknoedelsoep opgegeten en ben me ook verder van geen enkele schuld bewust. De Bettelwurfgeist kan het dus helemaal niet op mij gemunt hebben, of toch wel?
Met snellere passen loop ik verder, niet alleen vanwege de Bettelwurfgeist, maar ook om mijn etappedoel te bereiken. Het is weer Gnadenwald, deze hemels gelegen plek, en hemels zacht is ook het bed waarin ik na een lange dag moe en tevreden neerplof.

Vandaag, op de laatste dag, staat er nog een mooie panoramische rondwandeling op het programma. Bijna weemoedig trek ik mijn wandelschoenen aan, schouder ik mijn rugzak op en zet ik de stap, maar niet zonder eerst te hebben genoten van het stevige boerenontbijt dat ik in mijn accommodatie geserveerd kreeg. Na een stevige klim sta ik op de Hinterhornalm en moet ik eerst even op adem komen. Ten eerste vanwege de klim en ten tweede vanwege het fenomenale uitzicht dat zich voor mij ontvouwt: ver over het Inntal zie ik uit, tot aan de Tuxer Alpen, waar ik eergisteren nog onderweg was.
Een kort stukje leidt vanaf hier naar de Walderalm, een alpenweide die niet idyllischer zou kunnen zijn. Ik ga in het gras zitten en sluit even mijn ogen. Deze stilte zou ik graag willen inpakken en mee naar huis nemen. En juist hier, op deze paradijselijke plek, zou het vroeger hebben gespookt? Er wordt gesproken over nachtelijk koeienbellen dat klinkt alsof het door geesten wordt bespeeld en over spookhonden. Ik kan me dat helemaal niet voorstellen, zo vredig en stil ligt de idyllische alm in het zonlicht voor me. Misschien ziet het er hier ’s nachts, mogelijk bij volle maan, wel heel anders uit?
Via de Ganalm ga ik terug naar Gnadenwald, het startpunt van mijn langeafstandswandeling. Moe, maar gelukkig laat ik de afgelopen vijf dagen de revue passeren. De Bergsagen-langeafstandswandelroute heeft duidelijk gedaan wat hij beloofde: een aangenaam langeafstandswandelgevoel met prachtige uitzichten, fantastisch gelegen almen en interessante overnachtingsplaatsen. Ik ga deze route zeker binnenkort nog eens lopen. En de volgende keer neem ik een stukje brood mee, voor de Bettelwurfgeist. Misschien had hij gewoon honger …

• Voor recreatieve wandelaars
• Vijf etappes
• Tussen 11 en 17 km per dag / 190 en 1350 hoogtemeters
• Tussen drie en zeven uur wandeltijd per dag
• Alle etappebestemmingen in het dal
• Goed bereikbaar met het openbaar vervoer

Alle informatie op www.hall-wattens.at/bergsagenweitwanderweg