Bergsagen-langeafstandswandelroute. Langeafstandswandelen in de regio

Sinds de zomer van 2024 nodigt een nieuwe langeafstandswandelroute je uit om er meerdere dagen op uit te trekken. Met vijf middelzware etappes is deze route ook ideaal voor beginnende langeafstandswandelaars die met volle teugen willen genieten van het gevoel onderweg te zijn in de alpenlandschap.

Aangenaam: De „Bergsagen-Weitwanderweg“ blijft altijd op luchtige, maar niet hoogalpiene hoogtes en scoort met adembenemende landschappen, charmante dorpjes als etappebestemmingen en vooral met veel rust en bergnatuur. Toch wordt het spannend wanneer je je onderdompelt in de wereld van de bergsagen langs de route, waarin alpengeesten, sprookjesreuzen en christelijke legendes vervlogen tijden weer tot leven brengen.

De boerin Magdalena Bogner ging regelmatig van haar boerderij in Schlögelsbach naar Terfens. Ze voelde zich daar altijd aangetrokken tot een bepaalde lariks langs de weg, en daarom bad ze daar. Toen ze dit in 1665 vertelde aan Johann Weiß, de beneficiair van St. Martin in Gnadenwald, maakte hij zelf een Mariabeeld van klei, dat zij aan deze lariks moest bevestigen. Haar man plaatste het geschenk in een nis bij de genoemde lariks.

Al snel kwamen ook andere mensen bij „Maria-Lärch“ bidden. Korte tijd daarna werd er een houten kapel gebouwd, die slechts enkele jaren later werd vervangen door een stenen kapel. Jozef II schafte de bedevaart af en het cultusobject werd overgebracht naar Terfens; in 1795 werd de kapel met de teruggebrachte Maria heropend.

En er is nog een belangrijke reden voor de populariteit van Maria Larch bij Gnadenwald: de plaatselijke geneeskrachtige bron, die uit het barokke bronhuisje opwelt, zou in de 18e eeuw het stomme meisje Maria Jenewein van haar lijden hebben genezen. Sindsdien geldt het water als een verkwikkende drank, op een plek vol kracht die indrukwekkender niet kan zijn.

Tip: Vul je waterfles met het verkwikkende water van Maria Larch en proef het verschil!

Bewerkt naar „Geheimnisvolles Hall – Sagen, Legenden und merkwürdige Geschichten“ van Christine Zucchelli.

Op de plek waar nu de Tulfein Alm ligt, stond ooit het paleis van een herderskoning, die daar met zijn vier dochters woonde en zijn volk welwillend regeerde. Op een dag werd de vrede in dit hooggelegen dal verstoord door een reus, die in een grot in de buurt van de Glungezerspitze woonde en ’s nachts vaak zo verschrikkelijk brulde dat lawines en modderstromen het dal in stortten. Toen de reus op een dag de vier koningsdochters zag, werd zijn ruwe hart door verlangen gegrepen – hij wilde met een van de prinsessen trouwen en legde zijn wens aan de koning voor.

De koning schrok zich rot toen hij het verzoek van de lelijke reus hoorde, maar antwoordde hem dat als de reus de genegenheid van een van de prinsessen zou winnen, hij ook bij de koning welkom zou zijn.

Zo bracht de Glungezer-reus zijn aanzoek naar voren; maar de koningsdochters lachten hem uit. De afgewezen vrijer smeedde plannen voor een verschrikkelijke wraak. De volgende nacht liet hij vanaf de Glungezer huisgrote rotsblokken naar Tulfein rollen, die het koninklijk kasteel met al zijn bewoners naar het meer duwden, waar alles in de golven verdween. Tegenwoordig noemt men de poel die van dat meer is overgebleven de "Schwarzer Brunn".

De reus werd door bittere spijt overvallen, maar zelfs zijn tranen konden de verdronken koningsdochters niet meer tot leven wekken. Later werd de reus van de Glungezer veranderd in een ijsgrijs bergmannetje, dat zijn gerimpelde handjes verlangend uitstrekt naar de lichtende gestalten van de vier koningsdochters, die als zalige zielen boven het meer zweven. Maar hij kan de geesten niet bereiken en stort zich in zijn wanhoop in het meer om de brandende gloed van zijn hartstochtelijke hart te koelen.

Tip: Laat je gedachten de vrije loop en maak gebruik van het platform bij de Zirbensee voor een korte pauze.

Bewerkt naar *Die schönsten Tiroler Sagen*, Karl Paulin, Innsbruck 1972

Volgens de mondelinge overlevering werd Romedius geboren in het kasteel van Thaur. Daarom wordt hij ook wel de „edelman van Thaur” genoemd. Zijn ouders gaven hem een christelijke opvoeding, die rijke vruchten afwierp. Na de dood van zijn ouders ondernam Romedius een pelgrimstocht naar Rome om de graven van de apostelen Petrus en Paulus te bezoeken, en vanaf dat moment leidde hij een aan God gewijd leven.

Er doen talrijke legendes de ronde over de heilige Romedius. De waarschijnlijk bekendste vertelt dat hij op een dag de bisschop van Trente wilde bezoeken. Bij zijn vertrek stuurde hij zijn metgezel eropuit om het paard te zadelen. Deze kwam echter terug en vertelde dat een beer het dier op dat moment aan het verscheuren was. Romedius gaf hem daarop de opdracht om de beer het hoofdstel om te doen. Verrassend genoeg gehoorzaamde het wilde dier en zo reed hij op de beer naar Trente. Daarom wordt de heilige Romedius meestal afgebeeld met de pelgrimsstaf, de pelgrimsschelp en vaak ook met een beer.

Tip: De Romedius-pelgrimsroute loopt van Romedikirchl in Thaur naar de bedevaartskerk van San Romedio in het Nonstal (ITA), over een afstand van 180 kilometer en bijna 10.000 hoogtemeters, verdeeld over twaalf dagetappes.

Bewerkt naar https://www.romedius-pilgerweg.at en Paul Haider: Romedius Büchlein, 1985

Lang geleden, toen het klooster van Sint-Magdalena nog door de orde van de Augustinessen werd geleid, klopte een arme zoutmijnwerker op de deur en vroeg om een kleine aalmoes voor zijn hongerige kinderen. Maar de ontevreden kloosterzuster bij de poort gaf hem slechts een stuk keihard brood. Toen werd de arme man door een woeste woede overmand en schreeuwde hij: "Dit bedelaarsbrood kunnen jullie zelf opeten, gierigaards!". En met een krachtige worp slingerde hij het brood tegen de rotswand ten noorden van het klooster. De kloostervrouw vervloekte de zoutmijnwerker daarom. Ze riep: „Daar zul je voor boeten! Je zult geen rust vinden in het graf. Je geest zal rusteloos door deze vallei moeten dwalen.“

En zo gebeurde het ook. De man is sindsdien nooit meer gezien. Onzichtbaar dwaalt hij heen en weer tussen de rotswanden van het Halltal; in de winter veroorzaakt hij stoflawines, in de zomer laat hij modderstromen los van het broze gesteente. Op warme föhn-dagen kun je zijn gehuil en geraas horen vanuit de spleten van de rotsen.

Maar ook de gierigheid van de kloostervrouw werd bestraft. Een aardbeving in het jaar 1670 beschadigde het kloostergebouw ernstig en 19 jaar later werd het door een nieuwe aardbeving volledig verwoest. De ruige, steile rots waar de zoutmijnwerkers hun harde brood, de "Bettel", tegenaan gooiden, noemden de mensen "Bettelwurf".

Tip: Sta even stil en voel de betovering aan de voet van de „Bettelwurf“, die ook een officiële krachtplek van de regio Hall-Wattens is.

Bewerkt naar „Geheimnisvolles Hall – Sagen, Legenden und merkwürdige Geschichten“ van Christine Zucchelli.

Op de Walder Alm, die tegenwoordig een populaire bestemming voor dagjesmensen is, zou lange tijd een nogal kwaadaardige geest zijn rondgespookt.

In het jaar 1842 ging de boer Alois Speckbacher uit Wald op jacht naar gemzen en ging ’s avonds op de Walder Alm in een klein houten schuurtje naast het kaasmakerijhuisje slapen. Al snel werd hij uit zijn eerste sluimering gewekt door een geluid, alsof een hond zich met zijn poot behoorlijk heftig achter de oren krabde. Het geluid kwam en ging weer, totdat de boer probeerde de hond te lokken, zo echt klonk het. Op dat moment werd het stil en ook de volgende ochtend was er geen spoor van een hond te bekennen.

Toen in datzelfde jaar de broer van de boer een nacht op de alm doorbracht, maakte de geest de herders en hem wakker. Het klonk alsof al het vee onder luid geschreeuw en koeiengeblaat door elkaar werd gedreven. Haastig gingen de herders met de lantaarn op zoek, maar op hetzelfde moment was alles weer stil en lagen de koeien vredig aan hun kettingen in de stal. Twee van de dieren waren echter op onverklaarbare wijze aan elkaar geketend en lieten zich voor geen goud scheiden. ’s Ochtends, bij de eerste klokslag van de kapelklok, sprong de ketting echter vanzelf open.

Tip: Bij het uitkijk- en wildobservatiepunt „Adlerblick 1522“ op de Walder Alm kun je prachtig inheems wild observeren – durf eens door de telescoop te kijken!

Bewerkt naar „Geheimnisvolles Hall – Sagen, Legenden und merkwürdige Geschichten“ van Christine Zucchelli.