Langs de groene bergen: de Inntaler Höhenweg
Onze culinaire Inntaler Höhenweg-rondwandeling begon met een heerlijk romige karnemelk op de Außermelan Alm in het Wattental.
Slechts een uur eerder had de taxi ons bij het Lager Walchen afgezet, maar zodra we in dit betoverende alpendorp aankomen, waar de hutten dicht tegen elkaar aan liggen, voelen we ons al ver weg van de hectische dagelijkse drukte.
Op een gegeven moment moesten we ons losmaken, we wilden immers op tijd voor het avondeten de Lizumer Hütte bereiken. We keerden terug naar de Lizumer Zirmweg en trokken verder het Wattental in, richting de Lizumer Hütte.
Na een hartelijk welkom in de berghut genoten we verder van onze culinaire reis. Beoordeling: ZEER GOED!
We hebben tot de laatste zonnestraal met volle teugen van de zon genoten. Heerlijk bij 30 graden in het dal, hier op 1.799 m naast het ruisende bergbeekje.
De Lizumer Hütte, die sinds de zomer van 2019 door Lukas en Tobias wordt gerund, biedt genoeg wandelmogelijkheden voor meerdere dagen: zowel in de zomer als in de winter!
De stille Alpen van Tux
De volgende ochtend om 8.00 uur vertrokken we verder de stille Tuxer Alpen in. Er lag een tocht van 5 uur voor ons op de route naar de Weidener Hütte. Eerst liepen we ruim een uur langs de helling, onder de Eiskarspitze en de Torspitze door, tussen veenbes, alpenrozen, heide en zirben. Daarbij een prachtig uitzicht dat steeds weer wisselde tussen de Wattener Lizum, het Karwendelgebergte, marmotten en schapen.
Nadat we de Krovenzjoch/Grafennsjoch waren overgestoken, veranderde het uitzicht. Via de Gilfert tot aan de Kellerjoch en zelfs de Rastkogel was af en toe te zien. Helaas konden we de extra klim naar de Hippold niet maken, want het weer verslechterde…
Na een korte pauze vervolgden we onze tocht over de Inntaler Höhenweg, afdalend over uitgestrekte alpenweiden en via een steil pad tussen kleine beekjes door, langs kleine rotsnissen en koeienkuddes, naar de Grafennsalm.
Volgende tussenbestemming: de Weidener Hütte op de Inntaler Höhenweg
Vanaf hier loopt de route door een prachtig, authentiek alpendennenbos dat naar hars ruikt, naar de volgende culinaire tussenstop: de Weidener Hütte! Niet alleen culinair gezien een geweldige hut, waar je onder het genot van koffie en gebak de fietsers op weg naar de Geiseljoch kunt aanmoedigen.
De volgende dag was ons geluk met het weer voorbij. Regen, een wolkenmassa, zicht gelijk aan nul. Met pijn in het hart besloten we af te dalen. Een groot voordeel van de Inntaler Höhenweg: je kunt vanuit elke hut afdalen naar het Inntal – in ons geval waren we na 4½ uur weer terug in Weer. De Rastkogelhütte moet nog even wachten – misschien is dat sowieso beter voor het bikinifiguur :-)
